Yes, I am. People say that I am very young to fall in love. I guess, that's true and that's not. 

True, because I am not yet ready to take big responsibilities.  And not true because God nevah limits people's capacity to love. 

Ella : Jireh, magmamahal pa kaya ako? 

Then I realized, "Oh, instead of talking about love, I should study well and graduate."

Labels: ella, love

|0 Comments |

Do you wanna know the story - the real story ? I'll let you read some of my tumblr posts about how painful it was. Note : Some painful quotes are posted too. 

Start reading here. 

Hey, I am really happy. Why ? 'Coz I think everything's going great. God, thanks. This place is weird - sometimes, there is love, but most of the time, there's nothing but pain.

Labels: kog, love, tumblr

|0 Comments |

Stephenie Meyer's Twilight Saga is an int'l bestseller. I've read the book - Twilight. It's not as bad as I thought. I used to dislike this whole Twilight thing. I wondered why people go gaga for this and that vampire-boy.

The first thought that entered my mind was, "Anong natutunan ko?"

Labels: book, F, film, love, W

|6 Comments |

Another Nicholas Sparks' Classic. True love knows when to let go. Story of John, an soldier, and Savannah. They met in the most unexpected time. The found love at each other. When John left for his job, the decided to send letters to each other. "Dear John", the two words that shook their world. Returning home, John should face the land he left, finding answers for his question and looking for the woman she fell in love with last vacation.

Labels: book, F, film, love, W

|1 Comments |

My favorite book and my favorite movie. A story of true love. The story revolves around Noah and Allie, starting from their carefree years to gray hair days. Nicholas Sparks' The Notebook is, somehow, a story of miracle of love and its power.

Labels: book, F, film, love, W

|1 Comments |

It's about love.

If I tell you I love you, can I keep you forever?

-Casper

Labels: ella, kog, love

|1 Comments |

1. Smiles
2. Food for everybody
3. Comfort
4. Movies
5. Friends
6. Mom and Dad - in good mood.
7. Kog

Labels: ella, god, kog, love

|1 Comments |

I don't wanna be selfish but, "Pwede akin ka nalang forever? "

Labels: ella, kog, love

|0 Comments |

Because sometimes we want to pause. We want some rest. We want time heal everything. And we'll be waiting for a new beginning.

Labels: love

|2 Comments |

Yes, we're tired. But will never give up. We're tired but still in love.

Labels: Imissyou, kog, love

|2 Comments |

Have you experienced being so mad but when the one you love smiled at you everything went back to normal ? I did. It was great. Really. Thanks, kuya kog. :*

Labels: kog, love, smile

|0 Comments |

Ako, gusto kong maging pinakamahalaga sa kanya.

Labels: Imissyou, kog, love

|1 Comments |

Labels: ella, love, Pilipinas, tumblr

|0 Comments |

Napukaw ako ng ingay na nagmula sa silid ng aking ina. Bagamat musmos pa lamang ang aking isipan, napansin ko ang mga luhang pumapatak mula sa kanyang mga mata. Napuna ko ang mga pasang nasa kanyang braso. Walang sinumang pumasok sa aking isipan maliban sa aking ama. Siya lamang ang makagagawa nito. Simula nang bumagsak ang aming negosyo, nabaon kami sa mga utang. Hindi lamang ang aking itinuturing na ina ang pinagbubuntungan ng kanyang galit, sa kadahilanang ako’y hindi nila tunay na anak, maging ako, tiyak na dumaranas ng pasakit na ito. Noon ko lamang nakita si Mama na tumangis ng tila wala nang pag-asa. Nang natanaw ako ni mama “Essie, wag kang lalapit...”

Nang inihagis ni Papa ang bote ng alak na hawak hawak niya, nagmamadali akong tumakbo patungo sa aking silid. Niyakap ko ang unan upang pigilin ang takot at ang nararamdamang awa para sa sarili at sa aking ina. Palubog na ang araw, ang tanging idarasal ko’y, “Panginoon, kung ako’y gigising pang muli bukas, hayaan n’yo po sana akong maipamalas sa aking ina ang kaligayahang nakalaan para sa kanya.”

Maaga akong gumising upang pumasok sa paaralan. Magulo ang mga kagamitan dahil sa nangyari kahapon. Tulad ng dati, wala roon si Papa. Karaniwang inuumaga siya ng uwi at sa tuwing darating siya’y lango siya sa alak. Ngunit ako’y sinorpresang hindi madatnan ni Mama sa kanyang silid. Inisip kong marahil ay naroroon siya sa may kusina. Ngunit nang nagtungo ako sa silid-lutuan, walang kahit bakas siyang naiwan. Binalot ako ng mga katanungang, “Nasaan kaya si Mama? Uuwi pa kaya siya?”

Kumuha ako ng ilang pirasong tinapay. Iyon na lamang ang magsisilbing aking pananghalian.

Lumabas ako ng bahay na mayroong pagtataka. “Mahal ba ako ng Diyos? Binigyan niya ako ng mapagmahal na ina na nariyan sa aking tabi. At sa tuwing nakikita ko ang aking mga magulang na masaya, ako’y tila anghel nagsasayaw sa langit sa sobrang tuwa.”

Nagpatuloy ako sa paglalakad sa maputik na lansangan. Bago ako makarating sa hagdan papasok sa gusaling pinag-aaralan ko, nakaagaw sa’kin ng atensyon ang isang batang kasing-edad ko, kasama ang kanyang ina, masayang inihatid sa paaralan, at ipinabaon ang halik na walang hihigit pa. Naalala ko ang aking pamilya, ang pamilyang itinuring ko.

Inunat ko ang manggas ng aking damit, naramdaman ko lamig ng hanging nagdulot ng aking pagkabagabag. Suot-suot ko parin ang blusang naisuot ko na kahapon. Walang malalim na dahilan, wala nang lakas si Mama na ipaghanda pa ako ng aking gagamitin, wala nang pagmamahal si Papa para sa akin, bilang anak niya.

Nagsimula na ang klase, ngunit itong paksa parin ang naroon sa aking isipan. Marahil ay napansin ito ng aking guro. Lagi akong matamlay, at laging mapupula ang mga mata dahil sa pag-iyak. Inaamin ko, hindi ako palakaibigan. Madaratnan n’yo akong may malalim na iniisip. Naupo ako sa ilalim ng puno. At lumapit ang isang batang lalaki, na siyang kasing edad ko. Tumabi si Chris sa akin at nagsimulang magkwento. Tama, Chris nga ang pangalan niya. Siya lamang ang nakapagpasaya sa akin sa ganoong pagkakataon. Dahil sa mga problemang aming pinagdaraanan, hindi ko nabatid na magkatabi lamang ang bahay na aming tinitir’han. Masayang-masaya akong nakilala namin ang isa’t-isa, sana gayundin si Mama... nararamdaman ang kaligayahan na aking natatamasa.

Napakabait ni Chris sa akin. Magkasabay kaming umuwi ng araw na iyon. Hindi matapos-tapos ang kanyang mga kwento. Di-alintana ang paglubog ng araw. Simula ito ng paghilum ng mga sugat sa’king damdamin

Pag-uwi ko sa bahay. Ako lamang mag-isa ang naroroon. Tila hindi pa umuuwi si Mama. Wala parin sa ayos ang mga kagamitan. Dali-dali akong umakyat sa aking silid. Pabulong kong tinawag si Chris. Ang magkatapat na bintana lamang ang nagsisilbing tulay sa aming dalawa. Malaya kong nasasabi sa kanya ang hapding aking itinatago. Ngunit, bagaman nakikita ko ang pagkahabag sa kanyang mga mata, hinayaan ko siyang malaman ang tunay na nararamdaman ko.

“Essie, hindi ka naman bibigyan ng Diyos ng problemang walang sulusyon, di ba? Siguro, may gustong ipagawa sa’yo ang Diyos, hindi yon, makakasama!”

Nabigla ako nang marinig ang maingay na kalampag ng mga gamit mula sa ibabang palapag. Dumating na si Papa. “Panginoon, kung masisilayan ko pang muli ang liwanag ng araw, hayaan niyo po sana akong magkaroon ng lakas, upang si Papa ay iligtas, mula sa apoy ng impyerno, at pusong napilas”ang tanging tumatakbo sa aking isipan.

Binuksan ni Papa ang pinto ng aking kwarto. Hinawakan ang aking buhok at sapilitan akong dinala sa may dingding. Itinulak niya ako laban sa mga dingding na ito.

“Hoy, ikaw Essie, simula ng dumating ka sa buhay namin, mula noong isang taon ka palang, hanggang sa magwalo, minalas kami’t lahat-lahat! Lumayas ka! Mabuti pa sayo’ng mamatay!” ang walang awang isinigaw ni Papa sa akin. Gamit ang kanyang mga kamay, hinawakan ang aking leeg at idiniin ang aking ulo sa dingding. Sampal, suntok, paghampas sa aking kamusmusan.

Gayundin si Chris, nakaramdam ng takot kung anong maaaring mangyari sa akin. Hindi makapaniwala si Chris na magagawa ito ng aking itinuturing na ama.

“Panginoon, kung ako’y lilisan sa mundong ito, hayaan n’yo po sanang maramdaman ko, ang kaligayahang hatid ng kaharian Mo.” pahikbi-hikbing winika ng aking pagal na puso, ang aking uhaw sa pagmamahal at pag-arugang kalooban. Marahil’y ito na nga ang huling panalanging aking maihahatid sa Ama mula dito sa lupa.

Hindi ko naiwasang umiyak. Kung sasapit man ang umaga, huli na. Wala nang makapipigil sa mga malulupit na kamay na nagdudulot ng pagdurusa.

Naging masaya ako sa desisyon ng Diyos Ama. Ang aking mga pakpak ang magtatago ng puot ng nakaraan, at ang aking ginintuang puso ang maglalahad ng katotohanan. Oo, hindi na ako nabubuhay pa, ngunit dito sa puso ng mga taong minamahal ko, si Mama, si Chris at maging si Papa, naging daan upang makapiling ko ang tagapagligtas, ako’y nananatiling anghel nila.

Labels: love, reading, Sch, story

|0 Comments |

Labels: god, love

|1 Comments |

Wee. Who doesn't love a smile ? Hey , sometimes we cry over something and we try (always try) to ignore little stuffs that, we know (guilty here), will make us smile. :)

Labels: birthday, love, reading, smile

|4 Comments |

well, JEKKAA are my sisters. :)

Labels: Amigo, JEKKAA sisters, love, My name is Ella, Sch

|1 Comments |

I'm browsing blogs a while ago . Then , found Marla's . Marla = a former classmate before she transferred to CHS .

it's part of growing up . never regret for falling for someone , because even he did/didn't catch you, you learned/will learn something from him

-kahit ako surprised sa sinagot ko . It was the same topic in my Filipino class this morning . All about LOVE . Pag-ibig nga naman oh - parating ISSUE . :)) Indeed , bahagi ito ng buhay . Walang kayang magpredict kung kelan darating .

"Oo, maiiwasan ito" said Gng. Urellan

Maiiwasan ? Sabi nga ni God (i mean , according to the bible) , magmahalan tayo diba ? Siguro , maiiwasan ang kapahamakan na maaring maidulot ng bawal na pag-ibig. (me ganun? ) teka , kelan ba nagiging bawal ang pag-ibig . Common sense , mahal ko , isa na dun yung pag taken na yung isa .

At ayun , medyo nawawalan na ng pag-asang masasabi ko pang "Totoo nga , pag-ibig ang dahilan ng patuloy na pag-ikot ng mundo at pagtakbo ng oras. "

Labels: love, Sch

|2 Comments |

Labels: god, love

|0 Comments |

Alasais na pero di parin ako nakakatulog . Ewan ko ba bakit kita iniisip . Oo , ikaw ang iniisip ko .. 2 taon ang tanda mo sa akin . Nagkakilala tayo sa canteen , naaalala ko pa .. 1st year ko iyon sa high school . Magkasunod lang ang mesa na kinauupuan natin at kasama mo si kuya JB . Si kuya jb ay anak ng isa sa mga kaibigan ni mama , pinakilala ka niya sa akin pero wala kang pakialam . Kwento ka kasi ng kwento tungkol sa DotA , online game . Wala naman sa akin iyon pero ngayon lahat ay nagbago na . Sa gulang kong ito , nabihag mo ang puso ko . Anu ba kasi ang meron ka ? Nakakapagtaka kung bakit ikaw pa ang kauna-unahan kong minahal .

Inum ng kaunting tubig . Heto , natutuwa parin at napatunayang napakatatag ko pala dahil mahigit isang taon narin kitang minamahal . Sa tulong narin ng ilang mga kaibigan ay naging malapit tayo sa isa't - isa . Simple lang naman akong mag-aaral . Ikaw , isa sa mga hinahabol-habol . Minsan pa nga , tungkol sa mga babaeng patay na patay sa iyo ang tema ng usapan natin eh . Kung hindi naman babae , bakla ! Nung una , ayoko sa iyo . Sa totoo kasi , naiilang ako sa mga ginagamit mong salita . Mga salitang parang tunog kalye . Ewan ko pero hindi ko gusto . Ikalawa , ayon sa narinig ko mahilig ka sa gulo . Mayabang ka rin raw . Ngunit lahat ng iyon ay ilan lang pala sa ugaling ikinaiba mo sa kanila . Nakilala kita bilang masayahin , mabait , romantic , at maalalahanin .

Inaabot na ng sikat ng araw ang aking higaan . Noong una , kaibigan at kapatid lang ang turingan natin . May nililigawan na noon . Wala namang problema sa akin iyon dahil pag-aaral parin ang nasa isip ko . Dumating ang araw at nahati ang panahon mo sa aming dalawa . Bihira na tayong magkasama at mag-usap . Hindi na tayo magkasabay sa lunch break . Dumating ang marso , gulat ko nalang nang may natanggap akong mensahe . Ay , ikaw pala . Noong mga panahong iyon , tila problemado ka . Sinabi mo , "Ella , nasaktan ko si Arianne" . Si Arianne ang bestfriend ko . Matagal ko nang alam na mahal ka ni Arianne bago mo pa nalaman . "Mahal niya pala ako." Hindi ko pa alam ang sasabihin sa'yo non . Basta alam ko , naawa ako kay Arianne , pero bahagi iyon ng pagmamahal . Pero teka , anu to ? Kakaiba yung pakiramdam ko . Sasabihin ko narin ba kung ano ang nararamdaman ko ? Nag-aalangan pa ako noon pero sinabi ko narin . Nakakasakit ka pero hindi mo alam at di mo rin dapat malaman . Di mo dapat malaman dahil hindi kailangan , at alam ko sa sarili kong wala akong karapatan . At labis mong ikinagulat iyon . Puro "Sorry talaga.", at "Sorry , hindi ko alam . ", ang natanggap ko mula sa iyo . Napangiti mo ako dahil doon . Salamat .

Naririnig ko ang mga ibon na nag-awitan . Inamin mo na minahal mo ako . Ngunit dahil sa ayaw mong masayang ang pagkakaibigan natin , itinago mo nalang ang nararamdaman . Naging totoo tayo sa isa't - isa matapos kong ikumpisal sa iyo ang pag-ibig ko . Halos araw araw magkausap sa telepono . Ayokong umasang magiging tayo pero kung may pagkakataon , bakit hindi . Masaya kang kasama . Madami kang interes na noon ko lang nalaman . Nanonood tayo ng sine . Tumatambay at nagkwekwentuhan . Iyo ang pinaka masayang bahagi ng buhay ko - ang kapiling ka .

May ilang dyip naring dumadaan sa kalye namin . Isang araw ng Nobyembre . Isang araw na puno ng gawain . Madami akong inaasikaso ng araw na ito .. Isang paligsahan ang naghihintay sa akin at sa aming magkakaklase . Iniwan ko sa iyo ang aking bag para iyong bantayan habang kami'y nasa paligsahan . halos alasais na ng hapon ng ako'y makalabas ng paaralan . basta ang naalala ko , andun ka .. hinihingi mo ang "Oo" mula sa akin . Nung una , medyo tulala ako . Hindi ko alam kung anung sasabihin ko sa iyo . Ang mga kaibigan mo na nasa tapat na fastfood ay may hawak na cartolina , nakalagay "I love you" . Hindi ako makapaniwala sa nangyari . Bigla nalang , lumuhod ka . Oo , sa harapan ko mismo . Sa tapat ng school gate , sa sidewalk , sa harapan ko lumuhod ka .. Hindi ako makapaniwala .. Hinawakan mo ang aking kamay , iniabot ang rosas na kulay kahel at itinanong muli , "pwede ko na ba marinig ang Oo mo ?" . Wala na akong nagawa , tutal mahal ko naman siya , "Okay , Oo na . Tumayo ka na nga dyan. " Sobrang saya ko . Pero teka , paano mo nalamang kulay kahel ang paborito ko ? salamat .

Nagugutom na ako , gusto ko nang mag-almusal . 2 buwan lang at kailangan na nating maghiwalay . Sabi mo , "Sorry , na-fall ako sa iba ," . Pinakamasakit marinig iyon sa mismong araw ng pang-ikalawang buwan natin . Nang marinig ko yo'n sobrang gulong-gulo ako . Hindi ko alam kung anong dapat gawin . Gusto mo magpaliwanag pero bago ka pa nagsalita , pinatigil kita at ako'y umalis na . Sa dami - dami ng ating pinagsamahan nauwi lang sa paghihiwalay . Siya nga pala , ipakilala mo naman ako ng personal sa kanya , dun sa dati mong bestfriend . Oo , dating bestfriend , ngayon girlfriend na . Wag kang mag-alala , hindi ako nagseselos . Basta kung kailangan mo ng kaibigan nandito lang ako . Oh siya , naghihintay na ang mundo sa pagdating ng bagong AKO . Sa ngayon , paalam muna .

Isa na namang umaga ang naririto . Hanggang kailan kaya kita hahanap-hanapin . Nangungilila na ako pero , Oo , kailangan ko nang makalimot .

Labels: filipino, love, story

|0 Comments |